Ray heeft een diploma gehaald!

Ray

 

5 april 2012.

Na 12,5 jaar (vooral) lief en leed te hebben gedeeld met onze lieve Dalmatiër Donya  hebben we haar 5 april jl in moeten laten slapen vanwege ernstig nierfalen.

 

2 juni 2012.

We zitten op de stoep bij familie in Leiden.

Iemand daar uit de buurt, liep met hem langs. We raakten aan de praat. Die ‘iemand’ had hem gered van de spuit. Hij bleek uit een asiel uit Miami USA te komen, ex straathond en gewond; daar opgeknapt, gecastreerd , geënt maar niet geadopteerd.  Daarna naar Nederland gevlogen, ter adoptie hier.

Hij was erg blij met onze aandacht en hij had een dalmatiërachtige vacht…

Hij was nog in Leiden voor noodopvang en zou binnenkort daar kennismaken met zijn adoptie gezin.

Maar hij had ons gezien… en wij hem…  : Ray.

 

3 juni 2012

De telefoon gaat.

Het was de ‘iemand’ uit Leiden. Moeilijk verhaal, maar er was schijnbaar iets misgegaan met het bedoelde adoptie gezin en of wij niet misschien….

 

6 juni 2012

Ray wordt door Annette en Clemens van Stichting hond in nood gebracht!

Er is ook een andere jonge hond mee en de tuin blijkt te klein… Het is al snel duidelijk dat de witte vacht met zwarte vlekken de enige overeenkomst is met onze rustige, oude, gehoorzame Donya…

Maar gelukkig wil hij graag in de bench, eerst maar een nachtje slapen.

 

7 juni 2012

Onze eerste dag met Ray.

Hij is duidelijk wat gespannen en hij kauwt veel op zijn bot. Buiten lijkt het of hij voor het eerst in gras en zand loopt: de eerste stapjes voorzichtig maar dan is het leuk!

Aan de riem lopen gaat lastig, hij is beresterk en ook binnen reageert hij wel op zijn naam, maar dan houdt het op…

 

Ray is waarschijnlijk een mix van American Bulldog met ? zijn moeder zal het misschien weten… Hij heeft een sterk, lang  lijf en een stoere brede kop. Er zou ook een stafford in kunnen zitten, of een boxer, of toch een dalmatiër?? Hij heeft een korte snuit en een aandoenlijke onderbeet. Zo groot dat zijn bovenlip vaak achter zijn onderhoektand blijft hangen…

 

Enige zorg over de verdere vorming van zijn gedrag komt opzetten, want we willen niet dat hij dominante trekjes krijgt. Gelukkig staan op de website echt goede tips en met de filosofie van de Dog Whisperer, Cesar Milan, moeten we er het beste van maken.

Dus seizoen 1 gedownload en tot in de late uurtjes bekeken.

Ray blijkt anders dan de honden van seizoen 1: Hij voelt geen pijn… Een echt flinke por met de vingers in zijn hals negeert hij, of hij denkt: ”ha leuk, eindelijk spelen”.

Halsband achter de schedel en dan omhoog trekken ter correctie, dat lukt op tv wel. Ray heeft de uitzendingen gemist:  hij komt omhoog, slaat een voorpoot om de lijn draait op zijn rug en laat zich hangen… Daar sta je dan, komt ook in seizoen 2-6 niet voor….

 

Gelukkig is Ray de vriendelijkheid zelf! Dat hadden we goed gezien.

Hij is wat onstuimig en wat  lomp en wat onhandig, nergens bang voor en toch wel erg sterk en weet niet van ophouden… Maar er zit geen kwaad in!

En met een blikje met steentjes (tip van Annette) hebben we hem thuis al aardig onder sim.

 

Buiten is het niet anders.

‘Wat vervelend zo’n riem die me steeds tegenhoudt en doet hijgen. En waarom moeten veel honden opeens bij hun baasje komen en oversteken als ik er aan kom? Of lopen ze zelf weg? of keffen ze angstig naar me? Ik wil alleen maar spelen (op z’n buldogs)’…

Dat waren we dus ook niet gewend…

 

En dan zijn er nog schapen, eenden, konijnen, koeien, kippen, paarden die ook van dichtbij, al zijn  ze nog zo groot, heel erg fascinerend zijn. Om? Wat mee te doen?

We lopen veel met Ray; in totaal minimaal 2 uur per dag. En proberen hem niet te laten trekken. Vooral onze jongste zoon doet erg geduldig zijn best en er is ook zeker veel vooruitgang.

Ook naast de fiets lopen gaat aardig: soms hapt hij in de riem, of je schoen of een touwtje van je jas. Bij het zien van een andere hond, of eend, of konijn, of schaap is het opletten. Daar wil hij graag heen en hij heeft bedacht dat hij de meeste kans heeft door zo onverwacht mogelijk er naartoe te springen…. Dan krijgt hij de wind van voren! Maar even later drukt hij onverwacht even z’n neus tegen je kuit, alsof hij zijn waardering wil uitspreken.

 

We gaan met Ray op cursus. Nog 1 proefles voor de vakantie met “gevorderde” honden van 6-9 maanden.  De les gaat niet eens onverdienstelijk, maar het hoogtepunt is het speelkwartier na afloop: Ray jaagt met zijn energie en enthousiasme  zijn mede cursisten (en hun baasjes) de stuipen op het lijf.

Behalve Diesel: een volbloed American Bulldog! Dezelfde lichaamsbouw, zelfde pijngrens (geen) en zelfde energie: heerlijk om naar te kijken!!

 

 

We hebben veel contact met Annette via telefoon, face book of mail om een zetje in de goede opvoedrichting te krijgen maar ook om verslag te doen van onze belevenissen met Ray. Zoals hier het verslag van onze vakantie:

 

Hoi Annette en Clemens,

Zoals je al op FB hebt kunnen zien heeft Ray zich wel vermaakt op vakantie. Wij trouwens ook! We hebben ernstig genoten van zijn grappen en grollen.
Om te beginnen doet hij het prima in ons busje! zodra we rijden gaat hij liggen en komt pas overeind als de deur weer open gaat. ook als dat pas 4 uur later is… en begint dus niet te piepen bij elke rotonde of stoplicht.

Hij heeft geleerd om aan het spit in het gras te liggen (of onder de bus); wel heeft hij een paar keer bijna z’n nek gebroken als hij toch een sprint trekt en de lijn ophoudt…. maar hij geeft geen krimp of piepje.

Alle honden die hij heeft ontmoet ging prima! af en toe is er eentje bang voor hem, maar die wordt dan genegeerd. Af en toe is er een grote hond die hem duidelijk maakt dat hij moet dimmen; dan doet hij dat ook. Hij heeft regelmatig vreselijk gespeeld met een 4 maanden oude Mechelse herder mix. Nog met melktandjes; Ray gaat steeds op zijn rug liggen en laat lekker in zich happen.
Wel trekt hij nog flink aan de riem als hij ergens naar toe wil: hond, schaap, konijn, eekhoorn, etc. daar moeten we nog aan werken, maar zoals we nu weten: zelfs een hele harde ruk geeft niet. Dus maar laten zitten en wachten tot zijn focus weer weg is. Een pets met de paraplu hielp wel, dat merkten we op de laatste dag (eerder regende het niet), maar of dat de oplossing is(?).

Het meest genoten hebben we van zijn zwemkunsten! De eerste 2 stapjes gingen voorzichtig , maar toen ging ik met hem mee de dordogne in (had de riem vast). Een grote Leonberger wilde niet het water in, Ray deed het wel even voor.
Hij steekt gewoon zijn kop onder water om dingen van de bodem te pakken; al bellen blazend uit zijn neus, erg komisch. Over rotsen klauteren en uitglijden vindt hij prachtig. woeste watervallen valt hij aan, net als branding en gras sproeiers. Hij zwemt als de beste, ook tegen de stroom en apporteert stokken en surfboards(!): eerst een grote sprong en  dan hard zwemmen. Ik vrees voor de eendjes hier in de gracht…
wel zijn we er achter gekomen dat het beter is om Cesar zijn advies te volgen: eerst lopen, dan zwemmen. Want als hij het warm heeft van de zon en denken hem even af te koelen in het water, dan lukt dat: dan heeft hij dus energie voor 10…

Zo hebben we elkaar wel beter leren kennen. Ray kan bv heel goed aangeven als hij in de bus wil gaan slapen.
Ook hebben we gezien dat het kauwen (op botten) toch een soort van onrust is. Pas de laatste dagen op camping 6 ging hij overdag gewoon languit in het gras slapen; dromend, met ogen draaien, poten trappen en geluiden maken zoals we dat ook van onze vorige hond kennen. Toch wel een verschil met de eerste dag, waar hij veel onrustiger was.

We gaan een verslag schrijven voor in jullie nieuwsbrief, maar nu eerst een stuk lopen; Ray komt met de hondenwandel kaart aanzetten! (geen grapje) en nu weer een schoen. Hij wil naar buiten.

Groet,
Jos

 

Inmiddels zijn we een paar keer met Ray naar een groot uitlaatgebied voor honden geweest, waar we hem aarzelend los hebben laten lopen. De eerste keer ging prima, hij hielt de baasjes aardig in de gaten, maar op een kraai na was er weinig afleiding.

De 2de keer op een strand met veel honden was de baas (met pensstaafjes) helemaal niet meer belangrijk… Hij had de tijd van zijn leven! Ik was blij dat ik hem uiteindelijk weer in de auto had.

 

Kortom, er is een nieuw hoofdstuk in ons leven begonnen, waar we met volle tuigen van genieten!!

 

Tot slot een woord van enorme waardering voor die ‘iemand’ uit Leiden. Zij heeft Ray bij ons gebracht en met hem nog 3 honden gered uit de dodencel in Miami dit voorjaar.