02-04-2016

Gastgezin zijn voor een hond van Stichting Hond in nood, wat betekent dat? Lees het verhaal van Annette:

Sinds 2011 zijn we opvanggezin voor honden in nood. Eerst voor een andere stichting en sinds 2012 voor Hond in nood. Rond de 18 honden hebben bij ons gelogeerd, van enkele weken tot een aantal maanden. Alle honden hebben een geweldige indruk achtergelaten en sommige zien we nog steeds!
Twee van de opvanghonden hebben we geadopteerd. Beer en Ella (voorheen Ginger). Als ik terugdenk aan de honden brengt de gedachte aan hen een lach op mijn gezicht. Brighton bijvoorbeeld. Wat was hij mager! Wat een pracht van een hond is hij geworden. Lucky, een geweldig lieve hond, en zo makkelijk en sociaal. Erika die we ook wel Furby noemde. En de twee Bambie’s! Wat een schatten van honden! Dino met maar 3 poten, wat een mannetje was het toch. En teckel Boyke, wat hebben we om hem gelachen. En teckel Happy, met een borsttumor waar ze aan geopereerd is. Herder Jessie, gewond en getraumatiseerd. Wat een heerlijkheid om zo’n hond haar zelfvertrouwen terug te zien krijgen.

De honden die bij ons in opvang kwamen moesten door één deur kunnen met de 3 andere honden die we hadden. Onze rottweilers Macho en Ceasar, en sinds begin 2013 Beer (Bert). Eigenlijk ging dat vrijwel altijd goed. Een enkele keer hebben we het opvangen van een bepaalde hond moeten staken als er ruzie kwam onderling. In mei 2015 is Ceasar overleden en in april 2016 onze Macho. Het rottweiler tijdperk is voorbij en we bewaren de dierbare herinneringen. De huidige roedel bestaat heden 2016 uit drie gebleven opvanghonden: Bert, Ella en Aram.
Het opvangen van de honden heeft weliswaar wat extra werk gekost, maar vooral veel liefde en plezier. Het zoeken naar de juiste (nieuwe) baas is fantastisch. Je kent de hond en weet wat hij of zij nodig heeft. En wat je voor de hond wenst. Het is leuk om contact te houden met de nieuwe baasjes en foto’s te ontvangen via whatsapp, of hen op facebook voorbij te zien komen. Af en toe kost het een paar tranen als een hond gaat. Je mist zo’n hond, hebt er zoveel moeite in gestoken en kent de zwakke puntjes. Je maakt je bezorgd of er goed mee omgegaan zal worden en de hond verder kan groeien. Wanneer je dan de foto’s ziet kun je opgelucht ademhalen. Je pleegkind groeit en geniet.
Niet alleen wij hebben een schat aan ervaring opgedaan, onze honden zijn ook sociaal en behulpzaam geworden door de vele honden die zijn gekomen en gegaan. Prachtig werk wat we niet meer willen missen.

Annette

Ook gastgezin worden?

Lees meer op de pagina “Gastgezinnen gevraagd” of neem contact met ons op.