06-11-15

Gastgezin zijn voor een hond van Stichting Hond in nood, wat betekent dat? Lees het verhaal van Thomas Janssens:

Mijn naam is Thomas, ik ben 32 jaar en al mijn hele leven een groot liefhebber van honden.

Na een avontuur van meer dan 10 jaar in Canada besloot ik om met kerst 2014 weer naar Nederland te emigreren. Ik moest helaas mijn Rottweiler achterlaten in Canada. De belangrijkste reden daarvoor was dat zij gewend was om te wonen in een huis met een tuin van 2 hectare en daaromheen alleen maar boerenland. Zij had daar alle vrijheid om te doen wat honden leuk vinden, achter wild aan jagen en het erf bewaken. Hoe graag ik haar ook had willen meenemen, het zou niet eerlijk geweest zijn om haar, op 9 jarige leeftijd, haar luxe leven om te laten ruilen voor een bestaan in een appartement zonder tuin in Nederland.

Eenmaal terug in Nederland begon mijn hondenhart al snel weer te verlangen naar een nieuwe trouwe viervoeter, maar deze keer wilde ik wat anders. Ik speelde al met het idee om vrijwilliger te worden voor een goed doel, waarom dan niet voor een stichting die iets voor honden deed? Daarmee zou ik twee vliegen in één klap slaan..

Na lang en goed zoeken heb ik besloten om gastgezin voor opvanghonden te worden voor Stichting Hond in nood. Als gastgezin ben ik voor de stichting ideaal. Ik heb veel vrije tijd, werk vanuit huis en kan op deze manier honden een nieuwe kans geven. Nadat ik contact heb gehad met de stichting kwam ik al snel door de keuring en het zoeken naar de eerste hond voor opvang kon beginnen.

Mijn eerste opvanghond

Mijn eerste “project” werd direct een vuurdoop. Ik kreeg Molímo (bijnaam Moses), een hond met verlatingsangst en weinig tot geen sociale vaardigheden. Hij was bang voor alles wat er buiten was. Met hulp van de stichting kregen Moses en ik iedere week training om hem te helpen socialiseren en geschikt te maken voor adoptie. Alhoewel ik mij een klein beetje verkeken heb op het aantal uren dat het kost om een dergelijke hond te trainen, is het een geweldige ervaring. Het is prachtig om te zien hoe je met de juiste training een bange hond kan helpen om zekerder te worden en de buitenwereld aan te kunnen. Eigenlijk train je vooral ook jezelf.

Veel mensen in mijn omgeving vragen zich af hoe ik de hond, na zoveel weken trainen en nadat ik maatjes met de hond ben geworden, weer kan afstaan voor adoptie. Dat is soms niet makkelijk maar het is wel het uiteindelijke doel van gastgezin zijn. Op deze manier kan ik niet één hond een beter leven kan geven maar juist heel veel honden helpen. Dat is ook meteen wat gastgezin zijn voor mij inhoud: honden zonder toekomst helpen zodat zij alsnog een mooi leven kunnen krijgen.

Nadat je het eerste “project” met groot succes hebt volbracht, kijk je alweer uit naar het volgende project om zo weer een hond en uiteindelijk een adoptiegezin blij te maken.

Ook gastgezin worden?

Lees meer op de pagina “Gastgezinnen gevraagd” of neem contact met ons op.

Thomas en opvanghond Molímo

Verhaal van opvanggezin stichting Hond in nood